Roman Holiday

Zdążyliście już zauważyć, że na naszym blogu zapanował klimat iście włoski. Kamila wybiera się do Rzymu. Ja ze swojej strony ogromnie zazdroszcze. Niestety obowiązki zawodowe uziemiły mnie i nie mogę razem z nią wyruszyć w podróż do Wiecznego Miasta. Mam nadzieje, że przywiezie ze sobą niesamowitą fotorelację, z którą z Wami czytelnikami, się podzieli.
How can You see in our blog reign truly Italian atmosphere. Kamila going to Rome. For my part extremely jealous. Unfortunately, job duties stopped me and I can't with her go on a journey to the Eternal City. I hope that she'll bring back an amazing photo story, which with you, the readers, to share.

Żeby wprowadzić Kamilę w klimat Rzymu postawiłam na klasykę gatunku czyli "Rzymskie Wakacje" w reżyserii Williama Wylera. Główną rolę gra tam uwielbiana przez wszystkie młode damy Audrey Hepburn. Jej dziewczęcy styl i delikatna uroda jest inspiracją wielu dziewcząt na całym świecie.
To make Camilla the atmosphere of Rome I put on a classic genre - "Roman Holiday", directed by William Wyler. The main role is played there loved by all young ladies Audrey Hepburn. Her girlish style and delicate beauty to inspire many girls around the world.

Przebywająca na tournee po Europie księżniczka Anna (Audrey Hepburn) zatrzymuje sie w Rzymie. Po balu powitalnym idzie na zasłużony odpoczynek. Jednak przed snem dowiedziawszy się o planach na następny dzień wpadła w histerię. Dostała na uspokojenie leki nasenne. Kiedy Anna została sama w pokoju, podeszła do okna i ujrzała ogrom ludzi na ulicy. Postanowiła więc uciec i zabalować, udając zwykłą kobietę. Poznaje przy okazji amerykańskiego reportera, Joe Bradley'a (Gregory Peck), który wesząc dobry temat na reportaż, udaje brak zainteresowania jej prawdziwą tożsamością. Z czasem plany się krzyżują. Oboje wzajemnie się w sobie zakochują.
Staying on a tour of Europe, Princess Anne (Audrey Hepburn) takes place in Rome. After the ball is going to  a well deserved rest. However, before going to sleep after learning about the plans for the next day became hysterical. She was given to calm hypnotic drugs. When she was alone in the room, walked to the window and saw the enormity of the people on the street. So she decided to escape and go to party, pretending to be ordinary woman. Meets on the occasion of the American reporter Joe Bradley (Gregory Peck), who sniffed a good topic for coverage, goes no interest in her true identity. Over time, plans was crashed. Both mutually fall in love.

Stroje do filmu zaprojektowała jedna z najbardziej uznanych kostiumologów hollywodzkich, Edith Head. W tym obrazie jednak nie było wielkiego pola do popisu, ponieważ większość fabuły dzieje się podczas jej ucieczki na ulicach Rzymu. Średniej długości spódnica wraz z białą bluzką z podwiniętymi rękawami i chusta to podstawowy zestaw księżniczki Anny. Symbolizować ma prostotę, zwiewność i dziewczęcość w przeciwieństwie to oficjalnych, bogato zdobionych sukien. Ważnym elementem w filmie była również decyzja o obcięciu włosów. Miało to oznaczać wolność od presji bycia księżniczką. Podobnie jak jazda kultową już Vespą razem z amerykańskim reporterem.

Designed the costumes for the film one of the most recognized costume designers of Hollywood, Edith Head. In this picture, however, there was a big field of possibilities, because most of the story happens during her escape to the streets of Rome. Medium-length skirt with a white blouse with the sleeves rolled up and a plaid is a basic set of Princess Anne. Symbolize a simple, ethereal and girlishness as opposed to official, ornate dresses. An important element in the film was also the decision to cut the hair. It meant freedom from the pressures of being a princess. As already cult Vespa ride along with the American reporter.

A tak na koniec mała rada dla Kamili: w Rzymie poczuj się jak księżniczka Anna. Zwiedzaj, baw się i korzystaj z uroków Wiecznego Miasta ;)

And finally a word of advice for Kamila: in Rome feel like a princess Anna. Browse, play and enjoy the beauties of the Eternal City;)

The Virgin Suicides

Istnieje niepodważalna zasada. Najpierw książka, później film. W tym przypadku było na odwrót. Kilka lat temu natrafiłam na film "Przekleństwa niewinności". Debiutancki obraz, który wyszedł spod ręki córki Francisca Coppoli - Sophi. Polskie tłumaczenie tytułu mylące, nie każdy pewnie wie, że pierwsze dzieło Sophi Coppoli było na podstawie książki. Ja się na tym złapałam. Dopiero po kilku latach miałam okazję zapoznać się z książką "Samobójczynie" Jeffrey'a Eugenidsa.
There are unquestionable rule. First the book, then a movie. In this case it was the other way around. A few years ago I came across the film "The Virgin Suicides". Debiut image that came from the hand of  Francisco Coppola's daughter - Sophia. Polish translation of the title misleading, not everyone probably knows that Sophia Coppola's first work was based on the book. I caught on that. It was only after a few years I had the opportunity to read the book "The Virgin Suicides" by Jeffrey Eugenides.

Akcja dzieje się na początku lat siedemdziesiątych XX w. w  miasteczku Grosse Point, w stanie Michigan. Ojciec, Ronald Lisbon jest nauczycielem matematyki w prywatnej szkole, zaś matka - Sara Lisbon zajmowała się domem. Mają pięć córek - trzynastoletnią Cecilia, czternastoletnią Lux, piętnastoletnią Bonnie, szesnastoletnią Mary i siedemnastoletnią Therese. Typowa amerykańska, szczęśliwa rodzina o dość purytańskich zasadach. Pewnego lata, ich życie driametralnie się zmieniło. Najmłodsza z córek, Cecilia próbowała popełnić samobójstwo podcinając sobie podczas kąpieli żyły. Za radą psychologa, państwo Lisbon organizują przyjęcie, żeby dziewczęta mogły mieć kontakt z rówieśnikami. Podczas jego trwania, Cecilia popełnia samobójstwo, po raz drugi...

The action takes place in the early 70s of the twentieth century in the town of Grosse Point, Michigan. His father, Ronald Lisbon is a mathematics teacher in a private school, and his mother - Sara Lisbon was a housewife. They have five daughters - thirteen Cecilia, fourteen Lux, fifteen Bonnie, sixteen Mary and seventeen Therese. Typical American, happy family with a rather puritanical principles. One summer, their lives changed dramatically. The youngest of the daughters, Cecilia tried to commit suicide by cutting the veins in the bath. On the advice of a psychologist, mr and mrs Lisbon organized party for girls, because they  should be able to have contact with their peers. During the party, Cecilia commits suicide...

W tym przypadku kolejność - film, później książka - była dobra. To, co mi się rzuciło w oczy w obrazie Coppoli to pastelowe kolory plus typowo dziewczęca uroda aktorek. Dało się to również odczuć podczas czytania książki. Ciepłe, pastelowe barwy oraz małomiasteczkowa sielanka to tylko przykrywka do tego, co przeżywały w środku główne bohaterki po śmierci swojej siostry. Doszło do tego surowe wychowanie ze strony matki. Rola ojca w wychowaniu ograniczała się jedynie to przytakiwania swojej żonie i patrzenie, jak jego własne dzieci popadają w coraz to głębszą ruinę. Dziewczęta były w okresie dojrzewania. Chciały poznawać chłopców, chodzić na randki czy po prostu spotykać się z rówieśnikami. Nie otrzymujemy jednak odpowiedzi, dlaczego tak a nie inaczej własna matka traktowała swoje córki. Być może samobójcza śmierć Cecili była wyraźnym znakiem rodzicom - dajcie nam swobody, chcemy żyć i się spełniać. Od tamtego momentu były tylko i wyłącznie skazane na siebie. Dziewczęta nie były w stanie sobie poradzić z surowym wychowaniem oraz ze śmiercią jednej z sióstr. A to wszystko zostało opowiedziane przez ich sąsiadów. Chłopców, którzy zafascynowani tajemniczą aurą sióstr podglądali je.

Jeffrey Eugenides, autor książki

In this case, the order - the movie, then the book - it was good. That's what threw me in the eye in the Coppola's image is pastel colors plus typical beauty actresses. It also could be felt while reading the book. Warm pastel colors and small-town idyll is just a cover for what is experienced in the middle of the main characters after the death of her sister. It got to the strict upbringing by his mother. The role of the father in the education limited only to acquiesce his wife and seeing his own children fall into ever deeper ruin. The girls were in puberty. They wanted to know the boys, dating or just hanging out with their peers. However, we do not get answers as to why so and not otherwise own mother treated her daughter. Perhaps suicide Cecilia was a clear sign of their parents - give us freedom, we want to live and meet. Since then, they were only bound to each other. The girls were not able to cope with the harsh upbringing and the death of one of the sisters. And it's all been told by their neighbors. Boys who are fascinated by the mysterious aura of the sisters preview them.

Sophia Coppola, reżyserka

Po przeczytaniu czy obejrzeniu filmu pozostaje pewien niepokój. W głowie kłębi się multum pytań. Czy tak musiało się stać? Czy nikt nie mógł z sąsiadów pomóc? Może Wy, drodzy czytelnicy, znajdziecie odpowiedzi na te pytania po przeczytaniu książki bądź obejrzeniu filmu. Ze swojej strony, gorąco polecam !

After reading and watching the film remains a concern. The head of curls a plethora of questions. Does it have to happen? Is one of the neighbors could not help? Perhaps you, dear readers, you'll find answers to these questions after reading a book or watching a movie. For my part, I highly recommend it !

Dzień Kobiet na filmowo

W najbliższy piątek wypada coroczne święto bab. Dzień Kobiet. Jednak większości z nas ten dzień kojarzy się poprzednim ustrojem. Z obowiązkowym pakietem - goździk i para rajstop z nylonu. Pomimo, że 1993 r. zniesiono ten dzień jako oficjalne państwowe święto, to nadal ta okoliczność co roku jest, w mniejszym stopniu, ale dalej celebrowana. Organizacje feministyczne organizują swoje "manify", chłopcy w szkole dają dziewczynkom w szkołach po kwiatku czy też na ulicy zaczepi nas pan rozdający w ramach reklamy salonu kosmetycznego tulipany.
In this Friday falls annual holiday - Women's Day. But most of us, this day is associated previous system. The obligatory package - pink and a pair nylon's tights. Although 1993 abolished this day as an official state holiday, it still is the fact that he has been, to a lesser extent, but still celebrated. Feminist organizations organize their "rallies", at school boys give girls in schools to flower or we're accosted on the street the dealer from the beauty salon advertising tulips.
W tym roku chciałabym Was, drogie Panie jak i Panowie, namówić na wieczór filmowy z kobietami. Polece wam nie jeden, a trzy filmy, moim zdaniem, godne uwagi. W każdym z nich główną bohaterką jest kobieta. Każda inna.
This year I would like you, dear ladies and gentlemen, to convince the movie night with the women. Recommend you not one, but three films, in my opinion, worthy of attention. Each main character is a woman. Each other.
1. Fortepian (The Piano, 1993), reż. Jane Campion

XIX w. niema Ada McGrath (fenomenalna Holly Hunter) wraz z córką Florą (Anna Paquin) zmuszone są do opuszczenia Szkocji i wyjazdu do Nowej Zelandii. Towarzyszem podróży jest fortepian. Oczekujący na nią Alisadair Steward (Sam Neill) - mąż poznany listownie - już na powitanie odmawia transportu instrumentu przez busz. Kupuje go George Baines (Harvey Keitel), Szkot zadomowiony wśród Maorysów, który odda jej fortepian w zamian za lekcje. Każda warta jeden czarny klawisz.
Nineteenth century, mute Ada McGrath (phenomenal Holly Hunter) and her daughter Flora (Anna Paquin) are obliged to leave Scotland and travel to New Zealand. Travel's compain is piano. Waiting for her Alisadair Stewart (Sam Neill) - man only known by the letter - to welcome refuss the transport facility through the bush. Piano was bought by George Baines (Harvey Keitel), a Scotsman domesticated among the Maoris, who will give her in exchange for piano lessons. Each worth one black key.

Motyw zakazanej miłości, fenomenalna gra aktorska plus jedna z najlepszych ścieżka muzyczna filmu składają się na to, że ten obraz jest wyjątkowy. Dzięki temu mamy możliwość przeniesienia w świat pełen emocji: miłości, bólu, nienawiści, strachu i niezrozumienia. Melodia grana przez główną bohaterkę to uczucie płynące z jej serca. W tym filmie to muzyka jest na pierwszym planie.
Theme forbidden love, phenomenal acting, plus one of the best film soundtrack consists of the fact that this image is unique. This allows us to move in a world full of emotions: love, pain, hatred, fear and misunderstanding. The melody played by the main character of the feeling coming from her heart. In this film, the music is in the foreground.

2. Godziny (The Hours, 2002), reż. Stephen Daldry

Historia angielskiej pisarki żyjącej na początku XX w., Virginii Woolf (Nicole Kidman) przeplata się z historiami dwóch innych (współczesnej - Clarissa (Meryl Streep) i żyjącej w latach 50. XX w. - Laura (Julianne Moore). Wszystkie łączy powieść "Pani Dalloway" oraz głębokie przekonanie, że żyją dla kogoś zamiast dla samych siebie. Jedna jest jej autorką, druga zapaloną czytelniczką, a życie tej trzeciej jest współczesnym odzwierciedleniem historii jej głównej bohaterki. Film zrealizowany został na podstawie książki Michaela Cunninghama o tym samym tytule.
History of the English author who lived in the early twentieth century, Virginia Woolf (Nicole Kidman) is intertwined with the stories of two other (modern - Clarissa (Meryl Streep) and living in the 50s of the twentieth century - Laura (Julianne Moore). All connected novel "Mrs. Dalloway" and a deep conviction that they live for someone else rather than for themselves. One is its author, the other an avid reader, and the life of the third is a contemporary reflection of the history of the main character. Film was realized based on the book by Michael Cunningham with the same title.

Jakie znaczenie i wartość ma moje życie? Co nadaje mu sens? Czy jest to rodzina, praca, miłość? Każda z nich znajdzie inne rozwiązanie, jednak wszystkie dojdą do tego samego wniosku, stanowiącego główne przesłanie filmu. A jaki jest ten wniosek? Takie pytania zadają sobie główne bohaterki. A wraz z nimi widz. Ten film rozbudza myśli o drodze w nieustannym poszukiwaniu. Na te pytania, bohaterki jak i my musimy sami sobie odpowiedzieć.
What is the meaning and value to my life? What gives it meaning? Whether it is family, work, love? Each of them will find another solution, but all come to the same conclusion, which is the main message of the movie. And what is the conclusion? These questions ask the main character. And along with the audience. This film awakens thoughts about the way in a constant search. These questions, character and we have ourselves to answer.

3. Dziennik Bridget Jones (Bridget Jones's Diary, 2001), reż. Sharon Maguire

Tytułowa Bridget Jones (Renée Zellweger) to sfrustrowana trzydziestodwuletnia panna o silnych skłonnościach do popadania w nałogi. Cierpi z powodu nadwagi, nadużywania alkoholu, papierosów i z braku faceta. Po kolejnych, spędzonych samotnie świętach postanawia radykalnie zmienić swoje życie. Zakłada dziennik, w którym skrupulatnie notuje swoją walkę z nadwagą, rzuceniem papierosów oraz próbę znalezienia tego jedynego. Nawiązuje romans ze swoim szefem Danielem Cleaverem (Hugh Grant), który jest haniebnym playboyem. W między czasie pojawia się w jej życiu dystyngowany adwokat Mark Darcy (Colin Firth). Ekranizacja powieści Helen Fielding pod tym samym tytułem.
Bridget Jones (Renee Zellweger) is a frustrated thirty-two miss with a strong tendency to fall into bad habits. Suffer from obesity, alcohol abuse, smoking and no guy. After another, spent Christmas alone decides to radically change your life. Assumes diary, which keeps detailed records his struggle with overweight, quitting cigarettes and attempt to find this one. An affair with her boss Daniel Cleaver (Hugh Grant), who is infamous playboy. In the meantime, appears in her life distinguished lawyer Mark Darcy (Colin Firth). Filming Helen Fielding's novel of the same title.

Na koniec na rozluźnienie film, który każda z nas zapewne widziała, a książkę wręcz pochłonęła. Obraz przedstawiający nas same z nutką ironii i dystansu przepełnionego brytyjskim humorem. Renée Zellweger, która do tej roli przytyła, rewelacyjnie przedstawiła Bridget jako sympatycznego gamonia chcącego zmienić w końcu swoje życie. Film, który rozluźnia, a przy okazji uczy nas spojrzenia na same siebie z dozą dystansu.
At the end on relaxtion movie that any of us have probably seen and book simply swallowed. A picture show themselves with a touch of irony and distance, filled with British humor. Renée Zellweger, who put on weight for the role, fantastic presented Bridget as a lovable loser wanting to change at the end of his life. This film relaxes, and by the way teaches us to look at themselves with a degree of distance.

Oscar goes to...

Poznaliśmy już szczęśliwców, którzy zdobyli uznanie gremium Amerykańskiej Akademii Filmowej. Były niespodzianki, były też i pewniaki. Jak co roku, aktorki olśniewały fotoreporterów swoimi kreacjami. Były wpadki i potknięcia. Czy od początku organizowania gali oscarowej towarzyszył taki splendor i taka ranga? Otóż nie.
We have seen the lucky ones who have won appreciation an Academy Award Committee. There were surprises, and there were dead certs. As every year, the actress dazzled photographers their creations. There were slip and stumble. Does the organization since the beginning of the Oscars accompanied splendor and this rank? Well, no.

Oscary 2013 czekają na swoich nowych właścicieli ;)

Pierwsza gala 
First ceremony
Pierwsza uroczysta ceremonia rozdania Oscarów odbyła się 16 maja 1929 r. w Kwiecistym Pokoju w Hollywood Roosevelt Hotel. Trwała ona jedynie 15 minut. Dziennikarze znali listę laureatów już trzy miesiące wcześniej. Za wstęp goście musieli zapłacić 10 dolarów. Przez te wszystkie czynniki, ceremonią mało kto się zainteresował. Organizatorzy naprawili jednak ten błąd. Kolejne rozdanie nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej zdecydowanie różniło się z poprzednią galą.
The first Academy Awards ceremony was held on May 16, 1929, in the Hollywood Roosevelt Hotel. It lasted only 15 minutes. Journalists know the list of winners for three months earlier. Admission guests have to pay $10. For all these elements, the ceremony hardly anyone is interested. However, the organizers repaired mistake. Subsequent awards of the Academy of Motion Picture differ much from the previous gala.
Oscary i mass media
Oscars and mass media
Drugie rozdanie Oscarów odbyło się w hotelu Ambassador, które było transmitowane na żywo przez radio.  Chodziło głównie o kategorię najlepsza piosenka. Ceremonia była zdecydowanie ekscytująca niż poprzednia. Tym razem nazwiska laureatów nie podano z wyprzedzeniem. Do 1940 r. podawano jednak poufnie informacje o zwycięscach. Gdyby nie jeden wyciek, taka praktyka byłaby utrzymana do dnia dzisiejszego. A to przez opublikowanie przez "Los Angeles Times" tuż przed ceremonią listę zwyciezców. Od tamtego czasu pieczętowano i pilnie strzeżono koperty z nazwiskami.
Secondly Oscars held at the Ambassador Hotel, which was broadcast live on the radio. It was mainly about the best song category. The ceremony was definitely exciting than the previous one. This time the names of the winners to be negotiated in advance. In 1940, however, was given confidential information about the winners. If not one leak, this practice would be maintained to this day. And that by publishing the "Los Angeles Times" just before the ceremony, a list of winners. Since then carefully guarded and sealed with an envelope with the names.

Celeste Holm odbiera Oscara podczas gali w 1947 roku

Do 1943 r. uroczystości odbywały się na przemian w dwóch hotelach: Ambassador i Boltimore. Z czasem te dwie sale stawały się za małe. Gale organizowano m.in. w  Chińskim Tearze Graumana, Shrine Auditorium, Academy Award Theatre i RKO Pantage Theatre. Obecnie, od 2002 r. gala odbywa się Kodak Theatre.
For 1943, the ceremonies were held alternately in the two hotels: Ambassador and Boltimore. Over time, these two rooms became too small. Gale organized such Grauman's Chinese Theatre in the Shrine Auditorium, Academy Award Theatre and RKO Pantage Theatre. Now, since 2002 gala held Kodak Theatre.
Wydatki związane z organizacją imprezy oscarowej pokrywały wielkie wytwórnie. Jednak pod koniec lat 40. nad AMPAS zawisła groźba krachu finansowego. Wytwórnie zaczęły odmawiać dalszych subwencji z powodu zagrożenia ich własnych produkcji. Z pomocą przyszła telewizja. 19 marca 1953 r. po raz pierwszy transmitowano na żywo uroczystość z rozdania nagród filmowych.
Expenses related to the organization of events covered Oscar the major record labels. But at the end of the 40s the AMPAS was threatened with financial collapse. Studios began to refuse to grant further because of the risk of their own production. With the help of the future TV. 19th March 1953 it was the first live broadcast of the awards ceremony film.

Oscary 1953, John Wayne odbiera w imieniu Johna Forda nagrode za najlepszego reżysera

Prawo do emisji sprzedano za 100 tys. stacji NBC. Okazało się to dużym sukcesem. Galę w 1954 r. oglądało 43 milionów Amerykanów. Z czasem wielka trójka stacji telewizyjnych (NBC, ABC i CBS) doszło do porozumienia w kwestii transmitowania gali oscarowej. Do tej pory relacjonują rozdanie nagród na przemian. Z czasem zainteresowanie transmisją było coraz większe. Zagraniczne sieci telewizyjne chciały wykupować prawa do relacji. W 1980 r. przebieg uroczystości oglądali telewidzowie z ponad 60 państw na świecie.
The right to issue sold $100 000 for NBC. This proved a great success. Gala in 1954, watched by 43 million Americans. With time, the big three television stations (NBC, ABC and CBS) came to an agreement on the Oscars broadcast. Until now report the awards alternate. Over time, interest was growing transmission. Foreign television networks want to buy up the rights to the relationship. In 1980, the course of events viewed television viewers in more than 60 countries around the world.

Oscary 1959 Pantages Theater

Przepych
Splendor
W latach 70. XX w. nagradzane Oscarami wielkie przeboje kinowe przynosiły duże wpływy kasowe. Uwagę również przyciągały gwiazdy kina, a z czasem celebryci. Dlatego gala oscarowa stała się wielkim wydarzeniem w showbiznesie.
In the 70s Twentieth century Oscar-winning blockbusters brought a great big box office receipts. Also attracted the attention of movie stars, celebrities and over time. Therefore Oscars gala has become a major event in show business.
Cała uroczystość urządzona jest z przepychem. Piosenki, pokazy taneczno-rewiowe czy występy solistów na stałe wpisały się w schemat gali oscarowej. Nad wszystkim czuwa mistrz ceremonii. Wpierw odczytywane są mniej znaczące kategorie tylko po to, żeby napięcie wzrastało. Każdy z nagrodzonych ma chwilkę na kilka słów podziękowań.
The whole ceremony is decorated with splendor. Song, dance demonstrations and performances by soloists rewiowe permanently etched into the scheme Oscars. Above all, watch the master of ceremonies. First read are less significant categories just to tension increased. Each of the winners is a moment for a few words of thanks.

Oscary 2013, zwycięzcy w kategorii najlepszy aktor/aktorka pierwszoplanowa oraz aktor/aktorka drugoplanowa. Od lewej:
Daniel Day-Lewis, Jennifer Lawrence, Anne Hathaway oraz Christoph Waltz

Źródła:
Oficjalna strona Amerykańskiej Akademii Filmowej
Historia Oscarów na Histmag.org
Historia gali oscarowych na historia.org.pl

Moda w filmie: "Artysta" (The Artist) (2011)

Moda to nie tylko ulica, pokazy mody, stylizacje czy sesje zdjęciowe. Także moda znajduje swoje miejsce w takich dziedzinach jak m.in. film, muzyka. Ubiór w filmach od samego początku był jego nieodłącznym elementem. Kostium sprawiał, że dany aktor czy aktorka umiejsciowali swoje role w odpowiednim miejscu i czasie. By odpowiednio oddać ducha tamtych czy nawet obecnych czasów. 

Na samym początku nie było tak różowo jak dziś. Początkowo ubrania, które nosili aktorzy pochodziły z ich własnych szaf. Musieli również pilnować, aby ich kostiumy, fryzury i makijaż nie róźniły się między ujęciami tej samej sceny. Wyjątkiem były filmy historyczne. W tym celu wypożyczano stroje z teatrów. W 1912 r. dzięki Adolphowi Zukorowi (założycielowi wytwórni Paramount) utworzono funkcję kostiumografa na potrzeby produkcji "Królowa Elżbieta". Zatrudnił do tego znanego francuskiego projektanta mody, Paula Poireta. Jednak powstanie samodzielnych działów kostiumowych było z kolei zasługą producenta i reżysera D. W. Griffith'a. To on podczas produkcji filmu "Nietolerancja" z 1916 r. zadbał o to, aby aktorzy jak i statyści mieli specjalnie przygotowane kostiumy. Z czasem rola kostiumu nabierała coraz większej wagi. Wiele gwiazd, szczególnie komediowych budowało swoje postacie na odpowiednim doborze strojów. Aktorki grające główne role w filmach był kontrolowane przez wytwórnie w kwestii doboru swojego ubioru. Widzowie bardzo często identyfikowali się z główną postacią i jej historią, przez co chętniej inspirowali się strojem ulubionej gwiazdy. Rola kostiumologów zaczynała być coraz bardziej doceniana - zaczęto tworzyć pełne etaty, czas pracy był usystematyzowany. Dodatkowo cenioną umiejętnością było odpowiedni, ostrożny dobór kolorów do czarno-białych filmów; dobry kostiumograf musiał wiedzieć, jak dana barwa będzie wyglądać na taśmie. Wielkie wytwórnie zaczęły masowo zatrudniać znanych projektantów mody w celu udoskonalenia tej dziedziny. Pod koniec lat 20. sztuka tworzenia kostiumów ugruntowywała swoją pozycje w świecie kinematografii.

Z lat 20. powrócimy do teraźniejszości i do filmu "Artysta" w reżyserii Michela Hazanaviciusa. Jeden z nielicznych filmów czarno-białych, a tym bardziej niemych w dzisiejszych czasach inspirowany kinem lat 20. Autorem kostiumów był Mark Bridges. Miał on jedynie osiem tygodni na przygotowanie strojów do produkcji. Obejrzał szereg niemych filmów, by móc dobrać odpowiednie akcesoriach, długość spódnić oraz jakie były noszone ubrana. Jego trud pracy się opłacił. Dostał Oscara w kategorii najlepsze kostiumy. Styl Peppy Miller był inspirowany Joan Crawford, gwiazdą kina niemego. Większość kreacji została stworzona przez krawców z Los Angeles. Ponad osiemdziesięcioletnie oryginały były zbyt delikatne i kruche dla tak ruchliwej postaci. Kostiumolog nalegał, żeby podczas szycia stosowano konstrukcję strojów z tamtych lat. Co się okazało później było to dość skomplikowane. Sukienki wyglądające na proste były w rzeczywistości bardzo złożone. Jak wspomniałam wyżej, sprawa doborów kolorów w filmie czarno-białym było kwestią kluczową. Nie wszystkie barwy dobrze prezentują się w szarości, a kontrast pomiędzy strojem a scenografią decyduje o wyrazistości obrazu. Mark Bridges zdecydował się na użycie "non-colours" (czerń, biel, granat, seledyn, pastele). Późniejszy efekt na ekranie jest niesamowity ;)

Fashion is not just a street, fashion shows, styling and photo shoots. Also, fashion finds its place in such areas such as film, music. Dress in movies since the very beginning was his an integral part. Costume made me an actor or actress to place their roles in the right place time. To properly capture the spirit of those, or even the present day.
In the beginning was not as rosy as it is today. Initially, the clothes that came from the actors wore their own
cabinets. They must also watch to make their costumes, hairstyles and make-up did not differ between takes of the same scene. The exceptions were historical films. For this purpose, borrowed costumes from the theater. In 1912, thanks to Adolph Zukorow (Founder of Paramount), costume designer created a function for the production of "Queen Elizabeth". Hired for this famous French fashion designer Paul Poiret. However, the emergence of independent departments costume, in turn, thanks to producer and director D.W. Griffith. It was he during the film production "Intolerance" of 1916 made sure that the actors and extras were specially prepared costumes. With time costume took on the role of increasing importance. Many stars, especially comedic been building their characters on appropriate selection of outfits. Who played major roles in the films was controlled by the record in terms of selection her clothing. Viewers often identify with the main character and her history, which likely inspired by the dress of your favorite star. The role of the costume was becoming more and more appreciated - were create full time, working time has been systematized. Additionally valued skill was adequate, careful selection of colors to black and white movies, a good costume designer need to know how a color will look on tape. Big studios began mass-famous fashion designers employ to improve in this area.
At the end of the 20s art of costume to consolidated its position in the world of cinema. From the 20s return to the present and for the movie "The Artist," directed by Michel Hazanavicius. One of the few black and white movies, and even more so dumb these days. Inspired by the cinema of the 20s The author of the costumes was Mark Bridges. He had only eight weeks to prepare costumes for the production. He examined a number of silent films in order to find the right accessories, the length of skirts that were worn and dressed. His effort to work out paid off. He received an Academy Award for best costumes. Peppy Miller style was inspired by Joan Crawford, movie star silent. Most of the creation was created by the tailors of Los Angeles. More than eighty originals were too fragile for such a busy character. Costume designer insisted that the design used for sewing costumes of those years. As it turned out later it was quite complex. Dresses were simple-looking in actually very complex. As mentioned above, the case for final assembly of color in the film in black and white was a matter of key. Not all colors look good in gray, and the contrast between the costume and set design determines the clarity. Mark Bridges decided to use "non-colors" (black, white, navy blue, celadon, pastels). The subsequent effect on the screen is amazing ;)

Żeby was jeszcze zostawić w klimacie lat 20. zaproponuje wam jeden z najpopularniejszych utworów tamtych czasów George'a Gershwina 'Rhapsody in Blue' : )

You have to leave the climate of the 20s propose to you one of the most popular songs of the time of George Gershwin's 'Rhapsody in Blue' : )